Familierecept

Wanneer is een familierecept een familierecept? Als het minstens 3 generaties in een familie wordt gekookt? Of als het al jaren onveranderd is? Of als niemand anders dan een lid van die familie het mag (of kan) koken? Misschien wel een beetje van dit alles. Er moet een bepaalde mystiek omheen hangen. De familiekok moet met veel bombarie aankondigen dat Het Recept weer gekookt gaat worden en de gasten moeten iedere keer opnieuw ervan genieten alsof het de eerste keer is dat ze dit culinaire hoogstandje voorgeschoteld krijgen. Complimenten, hulde en eerbetoon aan de kok, zijn/haar moeder en diens moeder. Zo hoort dat. Iedereen blij.
De garnalenkroket van Cees Holtkamp behoort, wat mij betreft, in de categorie familierecepten thuis. De enige discrepantie met de hiervoor geven omschrijving van dit fenomeen, is het feit dat ik geen familie van Cees ben. En heel veel Nederlanders met mij ook niet. Toch genieten iedere dag vele mensen van zijn kroketten (en in Den Haag van zijn croquetten). Dat kan omdat dit familierecept, althans het resultaat ervan, wordt verkocht in de patisserie van Holtkamp aan de Vijzelgracht in Amsterdam. Superfijn.
Het schaarste-element (wat ook bijdraagt aan de begeerte naar familierecepten) lijkt hiermee van de baan voor de Holtkamp-kroket. Hij is voor iedereen verkrijgbaar. Maar toch bleef de mystiek en de populariteit van deze high-brow snack groeien in de loop der jaren.

 

Totdat in de tweede helft van 2007 Elle eten de mystiek doorbrak: zij publiceerden vereerd “het familierecept van deze wereldberoemde croquet”! Ik heb het wel 100 keer gelezen, uit mijn hoofd geleerd, alle ingrediënten bestudeerd, gekocht en alle benodigdheden aangeschaft. Uiteindelijk heb ik het recept twee keer geprobeerd te maken. Beide keren zonder succes. De mystiek van de perfecte garnalenkroket bleef.

We schrijven inmiddels eind 2010. Cees Holtkamp brengt zijn eerste kookboek uit. De titel luidt ‘Van tarte Tatin tot garnalenkroket’ en op de cover staat een in-your-face grote foto van een gefrituurd exemplaar.  Opnieuw verzamel ik alle moed, ingrediënten en benodigdheden en ga met grote precisie te werk. Cees wil zelf getrokken bouillon voor de roux? Ik pel garnalen, kook de doppen en laat alles braaf afkoelen. Cees wil glanzende ragout? Ik roer, proef en roer nogmaals. Ik maak zelfs twee soorten paneermeel. Omdat de meester het zegt.
Het resultaat is subliem. De beste garnalencroquet komt van mijn persoonlijk hand (ok, aangestuurd door Cees maar dat vertel ik niemand zoals dat betaamd bij familierecepten). Succes en bewonderende blikken vallen mij ten deel. Ik geniet…maar waarom voelt het dan zo gek? Is het omdat de mystiek van het Holtkamp familierecept nu is verdwenen? Of omdat de relatieve schaarste van een kroket die je alleen maar 175 km verderop kan kopen, is opgeheven? Waarschijnlijk wel. 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *